07 juli 2013, zondag

Hoi allemaal, wij zijn nog steeds in Kuto Bay, Ile des Pins. Eindelijk schitterend helder weer, 2 dagen weliswaar, het is vandaag weer zwaarbewolkt. Maar je kunt niet alles hebben, het is hier "winter", hoewel ik dit in mijn nakie zit te schrijven, overdag is de temperatuur zeker 25 graden, zodra de zon ondergaat, rond 1730 uur, is het truien tijd. Het wordt direct koud en er is ook altijd veel wind.
Vrijdag zijn we de kant opgegaan en naar het dorpje Vao gelopen, een flinke tippel door de bergen, ongeveer 6 km tot de rand van het stadje en dan op zoek naar het "centrum" om informatie over een eventuele gasfles en/ of gasvulling. Dus daar gingen nog wel 2 km mee heen. De kerk gevonden, 1 magazin gevonden (wel gas te koop, maar niet in ons formaat), dan op zoek naar een restaurantje voor een lunch. Daar moesten we voor buiten de stad zijn en zowaar gevonden: Snack Kuto. We hebben een plat de jour genomen met reepjes boeuf a la creme en frietjes. Dat laatste was ook wel weer een keer luxe. We zaten heerlijk buiten in de schaduw onder een afdakje, ze hadden echt geprobeerd er iets leuks van te maken met houtsnijwerk boomstronken, visnetten en overal weer heel decoratieve reuze schelpen, sommige wel een meter doorsnee.Kop koffie toe en als je dan weer opstaat.....Kreun, kreun, steun steun. Au, mijn knie, Au, mijn voet, Au, mijn tenen. We dragen bijna nooit meer schoenen en ik had zulke zere tenen. Niet zo verwonderlijk, mijn grote teen was helemaal open, de vellen hingen erbij. We zijn weer onderweg gegaan, maar onderweg hebben we een taxi aangehouden om ons weer terug te brengen. Even rusten en dan weer in de benen, want we zouden nog een Pot Luck houden op het strand. Ik heb me maar weer bij mijn succesrecept gehouden, makreelsalade met een eigen gemaakte dressing, op toast, geserveerd op verse groene sla ( wat hier een vermogen kost) op Netty haar zilveren schaal. Succes verzekerd als je daarmee in je handen aan komt varen met de rubberboot. Zaterdag zijn we eerst op jacht gegaan voor een paar baguettes. We hebben een winkeltje ontdekt, maar voor stokbrood moet je heel vroeg zijn.zijn, dus om 8.00 uur gingen we al naar het strand om daar met de rubberboot te beachen, dan is het niet zover meer lopen naar de winkel. Roderick bleef bij de boot en een half uur later kwam ik terug met een tas met 4 lange stokbroden. Tot zover missie geslaagd, maar nu moesten we van het strand weer met de rubberboot het water in. Dus eerst slepen en sjouwen, dan als we een halve meter diep zijn er een voor een in klauteren, wat niet zo simpel meer is met onze stramme gewrichten, maar natuurlijk lukt dat heus wel, dan een paar slagen roeien, dan het motortje weer laten zakken en aantrekken om te starten. Dit is de normale proceduren, alleen kwam er een hoge brekende golf, die ons bootje te pakken nam en ons erbij, stokbroden boven mijn hoofd, verder alles zeiknat en de boot vol. Dus dan moet je eerst weer naar de kant om alles te reorganiseren en dan mag je nog een keert. We hebben heerlijk ontbeten! Daarna zijn we gaan snorkelen in de baai hier achter, Baie de Kanumera (die Sporthuis Centrum baai). Het was loeidruk er was weer een cruiseschip voor anker gegaan, het was schitterend weer, dus iedereen wilde van boord, de bootjes varen af en aan met passagiers, op het weekend komt er ook nog een ferry met dagjesmensen vanuit Noumea, Je kunt dit zien als de Waddeneilanden in Nederland. Overal stalletjes, dat is wel weer heel gezellig en als je wat verder doorloopt is er altijd weer een fijn plekje. Daarbij kwamen we om te snorkelen en dat was echt fantastisch! Vanaf het strand zwem je naar het rif achter de rots en dan weet je niet wat je ziet. Het koraal is niet spectaculair, maar het grote aantal vissen in alle soorten, je kijkt je ogen uit. De eerste keer ging ik alleen en ik ben wel anderhalf uur weggebleven, gewoon in mijn zwempak, toen ik terugkwam merkte ik pas hoe koud ik was. Even opwarmen en dan nog een keer, nu ging Roderick ook mee. Tjonge Jonge, ze waren weer gestreept, gestippeld en versierd. Ook een groot aantal Nemo's nu gezien. Prachtige foto's kunnen maken en ook een heel goed gelukt filmpje. Om 1500 uur gaan de laatste passagiers dan weer aan boord van het cruiseschip, een uur later vertrekt de ferry, alle stalletjes zijn opgedoekt en we liggen weer alleen met 5 zeilboten in het paradijs. Nu is het zondag, flink wat wind en zwaarbewolkt. Vanochtend vroeg gingen we al met een volgeladn rubberboot op onderzoek uit. Bij onze aankomst had ik in de ondergaande zon een soort reusachtige stenen tafels gezien, helemaal uitgesleten door de zee, die wilde ik graag van dichtbij bekijken. Maar dat ging toch niet lukken, We konden ze wel al zien, toen we de hoek van het eiland om waren, maar om er te komen, moesten we zover de oceaan op omdat er een heel langgerekt rif lag, de golven waren best wel ruig en er staat veel wind, dus hebben we besloten terug te varen. We zijn toch evengoed 2 uur onderweg geweest met de dinghy, compleet zeiknat kom je dan weer terug aan boord. Maar we hebben het in ieder geval geprobeerd. Jullie zullen het niet geloven, evengoed heb ik nog het gevoel, dat we bijna nooit iets doen. Er is echter altijd zoveel te zien en te onderzoeken en ik ben daar overal zo nieuwsgierig naar, daar wordt ik zo ongedurig van. Het is maar goed dat ik af en toe de stukjes schrijf, waardoor ik zelf eens kan lezen, wat we allemaal gedaan hebben. Waarschijnlijk vertrekken we hier maandag, we hadden nog graag langer hier gebleven, maar het gasprobleem wordt nijpend. Het laatste kleine tankje campinggaz is in gebruik, dus tijd om terug naar Noumea te varen in 2 of 3 dagen.Dan pakken we weer een dagje haven, kunnen we ons weer even flink uitsloven, wassen, gasflessen regelen, website maken en heel veel inkopen doen. Komt allemaal wel weer goed.Ik zit te popelen om de foto's aan jullie te laten zien. Groetjes Roderick en Yvonne

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

04 juli 2013, Ile des Pins

Hoi allemaal, wat een pokkeweer hebben we gehad, storm, wind en stortregen, maar vandaag was het weer ouderwets mooi helder. Dus vanochtend vroeg direct snorkelen. Roderick heeft me naar het rif gebracht en het was weer fantastisch. Het koraal was niet bijzonder (zegt ze heel blase) maar er waren echt miljoenen vissen. Grote scholen helderblauwe en groene visjes en verder van alles en nog wat. Ze dreven met de golven heen en weer en ik dus ook, erboven hangend met mijn nieuwe fotocamera. Alleen het rif komt steil uit de diepte en als de golf je dan meeneemt kom je erboven op en daar is het maar een halve meter of minder diep. Dus even flink spartelen met mijn flippers om er weg te komen. Ik wil niets aanraken, niet alleen om niets te beschadigen, maar ook om zelf niet beschadigd te worden. Er zijn zoveel giftige en netelplanten en dieren. Ik heb ook meestal mijn wetsuit aan, dat is geen overbodige luxe, want het water is behoorlijk fris. Maar het was weer super. Er liggen ook wat andere cruisers in de baai, daar hadden we nog geen contact meegehad, want iedereen bleef op zijn eigen schip in die slechte omstandigheden. Vanmiddag hadden we met zijn allen op het strand afgesproken voor een "Meet and Greet", iedereen neemt zijn eigen drankjes mee en wat knabbeltjes. Ik had gauw nog op mijn campingpitje een grote bak verse popcorn gemaakt om mee te nemen. We zijn natuurlijk ook niet weggeweest voor een gasfles, maar het is verbazingwekkend, wat een lekkere hapjes je weer kunt verzinnen, met 1 pitje. Eerst de rijst koken, in een handdoek draaien, dan een groentehusseltje bakken, plakje ham erbij, weer smullen. Het was erg gezellig met zijn allen op het strand, in het donker met een schijnwerper terug naar het schip varen, er sprongen honderden visjes voor onze rubberboot uit het water. Ze plingplongen net als in een flipperkast. Zo leuk. Voor morgen hebben we afgesproken voor een Pot Luck op het strand, iedereen maakt dan eten en dat smikkelen we met zijn allen op.. Het grootste gedoe is altijd nog om alles in de rubberboot mee te nemen, als het kan ook nog warm te houden en droog op het strand te krijgen. Je moet altijd door de branding heen met je rubberbootje, tas met borden, bestek, drankjes, glazen en de pan met eten, anti muggenzooi, kleedje enzovoort. Maar altijd hartstikke leuk. Mogelijk kunnen we ook nog een kampvuur maken, Dat horen jullie nog wel. Kortom het begint er weer op te lijken. We hebben het nu weer druk met leuke dingen doen. Morgen gaan we snorkelen in de baai hier achter. Het is jammer dat jullie de foto's nog niet kunnen zien. Je hoeft niet te vragen waar Sporthuis Centrum zijn idee van het tropisch zwemparadijs met wildwaterbaan vandaan heeft. Tot de volgende keer maar weer. Groetjes van ons.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Ile des Pins 2

Dinsdag, 2 juli 2013, nog steeds in Ile des Pins. Een wonderschoon eiland, maar sinds 2 dagen dikke stormwind en nu ook stortregen. We blijven aan boord, we liggen achter het anker te gieren., zulke windvlagen, maar we liggen in een beschutte baai. Waarschijnlijk is het morgen overgetrokken. Het is een van de mooiste gebieden die je je kan bedenken, alleen merken we daar nu niet zoveel van. We willen als het enigszins kan met het weer, hier nog een aantal dagen blijven. Nouvelle Caledonie en meer specifiek de stad Noumea is niet echt ons eiland, die Fransen blijven toch wat ontoegankelijk en de Kanaken helemaal. Je ziet het ook al in de Marina, alles een beetje met de franse slag, maar prachtige spiegels in het toiletgebouw, overal stopcontacten voor je haarfohn, waar ook druk gebruik van gemaakt wordt. ' s Ochtends zijn de Francaises druk bezig om ieder haartje op z'n plaats te brengen, ook al waait het als een gek. Maar niemand die op het idee komt om de haren eens uit de spoelbak te halen. In de stad hetzelfde, de gevels van de winkels zien er niet uit, viezige ramen, verveloos, maar als je naar binnen kijkt zit daar zo'n luxe chocolaterie, dat ik niet eens naar binnen durf, zulke dure exquise chocolaatjes. Ook in de stad zie je dat, er zijn veel daklozen en zwervers, maar er zijn winkels met keukenspullen, waar je U tegen zegt. Desighkeukenmachines in alle soorten en vooral verschrikkelijk duur. Enorme tegenstellingen dus. Maar nu dus Ile des Pin. Je zou het eens op internet moeten aanvragen, daar staan wat foto's op en zo is het echt. Dus wat ons betreft blijven we lekker waar we zijn. Nog even genieten van al dit moois, maar er is dus niets te koop, geen internet, gewoon basic. Prima dus. Door de harde wind hebben we wel stroom genoeg, dat is ook wel lekker, ik ben vandaag bezig geweest met de muggengordijnen voor de deuren te modificeren. Ik kon zelfs mijn naaimachine gebruiken.Voordat we naar Indonesia vertrekken, willen we dat goed op orde hebben. Het is daar een malariagebied, dus daar willen we goed op voorbereid zijn. Roderick doet wat andere klusjes, verder houden we ons rustig. De schildpadden zwemmen nog steeds lustig langs de boot, kortom we amuseren ons wel.Vanochtend vroeg meerde er een groot Cruiseschip af in de ingang van de baai. Binnen 10 minuten kon je het schip al niet meer zien, door de dikke regen. Arme passagiers, zijn ze op zo'n prachtige plek aangeland, kun je er bijna niets van zien. De hele dag zie je hun boten, de passagiers naar het land brengen en weer ophalen. Vlak voor het diner vertrekken ze dan weer. Wij blijven lekker nog. Verschil moet er wezen. Tot de volgende keer. R&Y

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Iles des Pins

Zo, we zijn aangekomen waar we wilden zijn, Iles des Pins, 60 Nmijl ten Zuidoosten van Nouvelle Caledonie. We zijn er in drie dagen naar toe gevaren, het is een gebied vol riffen en daar moet je bij daglicht doorheen en beter niet later dan 15.00 uur, want dan staat de zon alweer zo laag, dat je niet door het water heen kan kijken. Een groot aantal riffen staat ook niet op de kaart, hele stukken zijn sowieso niet gekarteerd. Riffen zijn loeischerp, hard en onderwater, dus die willen we echt wel vermijden. De eerste dag hadden we een droomzeiltocht, heerlijk, we zijn voor anker gegaan achter een eilandje (Ilot Nde,22.17S 166.36 E) tussen de riffen, daar konden we precies overheen kijken en in de nacht de lichtjes van de stad in de verte zien. De 2e dag direct weer vroeg op pad, we wilden naar Port de Goro, zo'n 30 Nmijl verderop, onze gasflessen zijn leeg, we hadden nog 1 oude reserve campinggaz, maar die bleek leeggelopen. Gas is nu weer een heel gedoe, onze kunstoffles wordt geweigerd om te vullen en onze in NZ aangeschafte fles, kunnen ze niet vullen. Kortom we moeten weer nieuwe flessen kopen, maar ze hebben hier alleen enorme knollen van flessen of de blauwe campinggazflessen. Die grote passen niet in onze gasbun, dus we lopen nog te zoeken of we ergens de juiste maat kunnen kopen. In Indonesia mag je helemaal geen gasflessen laten vullen, dus we moeten in ieder geval voor 3 maanden voorraad hebben. We dachten dus in ieder geval 4 campinggaz extra mee te nemen, maar in Noumea waren die allemaal zo verschrikkelijk geroest, dat we die hebben laten staan. Nu koken we op ons kampeergaspitje, want dat hebben we nog voor nood te samen met wat vullingen.Goed wij naar Port de Goro,22.18 S 167.00 E, op de kaart staat een aanlegplaats, een stadje, en een beboeide aanvaarroute. We varen daar naar binnen, doodeng tussen de riffen, veel stroming, gaat net de zon achter de wolken en de ankerplaats ligt al in de schaduw van de bergen. Maar alles is prima gegaan (Gelukkig!), maar waar is nu dat stadje? Er staan in de rimboe wat huisjes verstopt, de aanlegplaats valt uit elkaar, kortom er is hier helemaal niets, geen levende ziel te zien, geen enkele boot, beetje sinister. Wat er wel is een oude goudmijn, die we vanaf ons plekje goed kunnen bestuderen en een mooie waterval. Roderick vindt het te "unheimlich" om alleen naar de kant te gaan om op onderzoek te gaan en wil ook mij niet alleen achterlaten. Weggaan kan niet meer, want daar is het licht niet meer goed genoeg voor om tussen de riffen te varen. En op een klein kookpitje kunnen we nog heel lekkere dingen bereiden. Dus weinig keus, maar eerlijk is eerlijk, we hadden een hele rustige nacht en hebben best heel goed geslapen. Om 6.15 zijn we al weer onderweg, de zon is net aan het opgaan. We willen nu in een keer door naar Ile des Pins. Eerst moeten we weer een stuk terug door het Canal de Havannah om daar de aanbevolen vaarroute op te pikken. Dit is de meest safe mogelijkheid om er heen te varen. Pech is alleen, dat we de hele weg grote golven en wind recht op de neus hebben, we hebben het hele stuk moeten motoren en maakten nauwelijks vaart. Om op te kruisen onder zeil, vonden we te risicovol. Het werd een lange tocht, 10 uur stampend tegen de golven in. We waren bekaf en eerlijk gezegd er behoorlijk zat van. Nu zijn we er en het moet gezegd: We liggen in een stukje paradijs! Dit heb je voor ogen als je over een wereldreis denkt. Een schitterend mooi eiland, met rijen slanke pijnbomen en palmen, spierwit koraalzand, turquoisblauw water in alle gradaties en het allerleukste heel veel grote schildpadden, die voorbij zwemmen. Het zijn echt joekels, zeker een meter groot, als het niet meer is. HIer willen we een aantal dagen blijven. Dat moet ook wel, want hier kan ik zoveel prachtige foto's maken. Vandaag zeker 100 plaatjes geschoten, toen we op het eiland waren. Voor vertrek hebben we nog in Noumea een nieuwe onderwatercamera gekocht, mijn oude liep ineens vol water. Zonde. Nu heb ik een Lumix voor onder water, ben als de dood dat er wat mee gebeurd. Maar de keuze was of een "kindercamera" voor 100 euro, of een toestel van 250, waarvan de verkoper meldde, dat die nog al eens last van lekkage hadden, dus Roderick heeft gewoon de knoop doorgehakt en nu heb ik een dure Lumix. Nou daar ga ik dan maar flink gebruik van maken. We hadden hier vandaag een super lekker dagje, het is allemaal mooi, mooier, mooist. We hebben ook nog 2 nautilusschelpen gevonden, weliswaar voor een deel afgebroken, maar ze zijn echt bijzonder.Zien dat we die weer meesmokkelen. Alleen tot slot nog pech, er is iemand in onze rubberboot gegaan en heeft aan de motor zitten klooien, gelukkig lag hij goed vast met een ketting en een hangslotje, maar die klojo heeft wel een lek in de bodem veroorzaakt. Dus Roderick is niet blij, dit is onze spiksplinternieuwe rubberboot. Maar toch: Iles des Pins is een plaatje. Onze positie is 22.39.500 S 167.26.300 E. Tot zover, het bericht moet verzonden over de radio, dat kan alleen nu. Dus tot mails, liefs R&Y

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

donderdag 20 juni Baie Maa

Nou eindelijk hebben we onze rust gevonden. We liggen al een paar dagen als enige schip voor anker in Baie Maa. Af en toe wat regen, wat wel lekker is, want nu blijven we gewoon lekker een boekje lezenl. Ook al veel zon, heerlijke temperatuur, zo tussen de 25 en 30 graden. We hebben een aantal zuigvissen onder ons schip, model hondshaai, zeker een meter lang met een grote zuignap op hun kop. Ze hangen naast elkaar loodrecht op de kiel. Ik voer ze met stukjes papaya, binnen een seconde zijn ze erbij om de stukjes op te peuzelen. Wat een snelheid, wat een beweging. Hier ook eindelijk weer kunnen zwemmen en snorkelen. Ik vond het best weer een beetje eng de eerste keer. We liggen gewoon in een uitloper van de oceaan. Maar het is weer super. Er is een vis, een soort makreel van 60 cm, die me iedere keer zodra ik in het water ben komt opzoeken. Hij komt zo dichtbij, ik kan hem met mijn hand aanraken. Ik had me voorgenomen om nu echt te gaan vissen, maar ik doe het niet, stel je voor dat ik mijn vriendje vang. Hij heeft wel de juiste maat, past precies in mijn grillpan. Vanmiddag ben ik voor het eerst weer in mijn eentje op pad gegaan met de rubberboot, na mijn buikoperatie had ik de kracht niet meer om de motor te starten. Toen ik wegvoer, riep Roderick me, dat mijn vriendje de vis achter me aankwam. Ik heb een extra rondje gedraaid en ja hoor, hij bleef gewoon volgen. Dus vanavond eten we makreel uit blik. Roderick zijn enkel slinkt ook weer door de verplichte rust, maar het zal best nog wel even duren, voordat dit weer over is. Rustig aan dus. We willen nog lekker een paar dagen blijven liggen. Tot de volgende keer R&Y

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

dinsdag 18 juni

Eindelijk we liggen op een ankerplaats, Baie Maa om precies te zijn, 10 Nm verderop. Weliswaar in de regen, maar de temperatuur is prima. Tijd voor een boekje en een beetje aanklooien. Nu kan Roderick zijn enkel ook een beetje bijkomen, die is zo ontzettend dik. We maken gewoon even pas op de plaats. Bij het laatste berichtje op de website is er een actie in gang gezet om de hele website opnieuw te downloaden, maar liefst 8860 files. Dat kon ik niet meer tegenhouden. De halve nacht bij de computer gezeten om hem af en toe opnieuw op te starten als het Internet er weer uit lag, het is niet gelukt om het helemaal te herstellen. Geen idee hoe de site er nu uitziet. Komt wel weer als we weer toegang tot het net hebben. We willen hier in de baai een paar dagen blijven liggen, er komt ook weer rotweer aan, dan gaan we naar de overkant om daar een beetje in de luwte te liggen. Als R weer hersteld is, willen we naar de zuidpunt van het eiland varen naar Iles des Pins, dat doen we in verschillende dagtochten, het is namelijk 60 Nmijl verwijderd, daar hebben we zeker 12 uur voor nodig, en het is belangrijk om hier met licht te varen, overal eilandjes, riffen en rotsen onder water. Tussen door zullen we wel weer eens naar de Marina teruggaan om te fourageren en onze internet zaken te regelen. Ook om te kijken of onze Indonesia papieren al onderweg zijn. Voorlopig zijn we ergens....Net even een haaitje gelokt met een karbonadekluifje. Leuk toch.We vermaken ons wel. Groetjes R&Y

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Arrive au Nouvelle Caledonie

YES WE ZIJN ER!!! Vrijdagochtend LT 11.15. Pos 22.16 S 166.26 E. Nouvelle Caledonie De stad heet Nouema, iedereen spreekt Frans. 27 graden, palmbomen, heel drukke stad, flatgebouwen, winkels restaurants, verwacht je echt op een afgelegen eiland in de South Pacific, veel lawaai, heet, eerste indruk positief, mensen van de haven erg vriendelijk. Roderick gaat snel langs immigratie, ik ga het zout van mijn lijf afhakken, vlak voor de ingang van de haven nog een grote golf over me heen. Nat van kruin tot tenen inclusief de intieme onderdelen. Eerst douchen en dan waarschijnlijk weinig anders .meer. We blijven minimaal een paar dagen in de haven om de hele boot onder handen te nemen en alle kleding te wassen.. Had ik dat 2 weken geleden ook niet geschreven? Het schip was spic en span toen we vertrokken. Niet klagen, we gaan hier eens lekker rondneuzen en baguettes kopen. R. heeft zowat de hele stad doorkruist op weg naar de Immigratie, die is nu helemaal munt. Nu even niets meer. La vie est belle. Au revoir, R&Y

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com