Hallo allemaal, we hebben een heel zware zaterdagnacht tot en met zondagnacht achter de rug. Heel hoge golven, 4 m. maar met een interval van 8 sec. dat betekent dat er iedere minuut 7 van die hoge golven genomen moeten worden, daarbij af en toe een veel hogere of van een andere kant. Dat zijn er dus 420 per uur maal 24 uur, dat zijn dus zo,n 1000 golven in een etmaal met alle bijbehorende bewegingen. Je kon geen stap verzetten zonder je vast te klemmen. Daarbij achter elkaar squalls met gierende windstoten en regen, hierdoor ontstaan dan weer brekende golven, waarvan flink wat in de kuip geslagen zijn. Binnen in de kajuit is het wel klam van het vocht, maar niet door het zeewater gelukkig. We hebben een berg natte kleren. Vanochtend waren we dan ook flink moe. De walvissen waren spectaculair, ze waren heel nieuwsgierig naar de aquagenerator, de propellor van 1 m lengte, die aan een 30 meter lange lijn achter het schip rondtollend door het water sleept en zo de amperes binnen sleept voor ons. Ze bleven er naar toe duiken, een keer 4 meter achter het schip, de walvis, waarschijnlijk een dwergvinvis van zo'n 10 meter, wilde er dwars onderdoor zwemmen, was waarschijnlijk bang zijn rugvin te bezeren en draaide al zwemmend op zijn rug zijn buik naar boven, als een echte limbodanser. Zo gaaf. Nu maandag is de zee weer een beetje tot bedaren gekomen, wij hebben weer wat rust uurtjes kunnen pakken. Vanochtend weer 3 walvissen, nog groter. Nu is het hier 0.00 uur lokale tijd, bij jullie in Nederland is het nu dinsdag 11.00 uur. Onze positie is 13.26 S 170.21 W. Op dit moment varen we op een diepte van 9127 meter. Ongelooflijk toch. We komen naar verwachting over 16 uur aan in Apia, West Samoa. Tot mails Roderick en Yvonne
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
dinsdag 18 september 2012
zondag 16 september 2012
Zondag 16 september 2012
We hebben nog zeker 3 walvissen een uur rond de boot gehad. Onze positie is op zondag middag 16.30 uur Lokale tijd, 13.12 S 167.25 W , alles okay aan boord. Tot mails Roderick en Yvonne
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
zaterdag 15 september 2012
zaterdag 15 september 2012
We hebben nog een aantal heerlijke dagen op Suwarrow gehad, absoluut één van de highlights van onze reis. We zijn nogmaals op bezoek geweest bij de manta's, dit keer hebben we ook de pikzwarte gezien, daar hadden we al over gehoord, deze heeft niet alleen een zwarte rug, maar ook een zwarte buik. Verder weer de gezellige en heerlijke Pot Lucks en vis smullerijen. Verder hebben we een hartstikke mooie tour gemaakt naar de andere motu's, waaronder een vogeleiland vol jongen in nesten, fantastisch! Vrijdagmiddag zijn we vertrokken op weg naar Apia, West Samoa. Hier verwachten we 5 dagen en nachten over te doen, dan zouden we dinsdag aankomen. Onze positie is op zaterdagmorgen 8.30 uur Lokale tijd, 13.04 S 164.19 W , alles okay aan boord. Tot mails Roderick en Yvonne
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
maandag 10 september 2012
maandag, 10 september 2012, Suwarrov
Niets schokkends te vertellen. Even niet snorkelen met mijn open vinger, we verkennen steeds een stukje eiland, het blijft fascinerend. Wandelen over het rif, de haaien, de roggen, honderden heremietkreeften van milimeterklein tot flinke jongens van wel 15 cm, de overwoekerende plantengroei,de vogels,de golven die tegen het rif beuken. 's Middags komt iedereen die zin heeft in een praatje naar de ontmoetingsplaats. We hadden met Matthew een deal gemaakt, dat hij een vis voor ons vangt in ruil voor een blikje bier en schoongemaakt voor een tweede blikje bier. Hij blij, wij Blij. We hadden een heerlijk stuk vis. Verder op zoek naar een drinkkokosnoot, die is nog groen en boordevol sap, een heel flinterdun zacht laagje vruchtvlees. We hebben er maar 1 gescored, maar dat is eigenlijk voldoende. Je moet die dingen anders niet op je kop krijgen, loeizwaar zijn ze en de bomen hangen er vol mee. De grond ligt trouwens ook bezaaid. De voorraden beginnen flink te slinken, we zijn al bijna 3 weken zonder winkels. We willen hier nog een week blijven daarna moeten we echt verder en dan zijn we ook weer 6 dagen onderweg.Maar tot nu toe hebben we het hier erg naar onze zin. Vanavond hebben we een luxe maaltijd genoten dank zij de Franse winkels. Aardappelen uit blik, struikjes witlof uit blik, gebakken ham uit blik met uien en knoflook. Hartstikke lekker, straks nog eigengemaakte yoghurt met vruchtjes uit blik toe. Helemaal niets mis mee. Liefs van Roderick en Yvonne.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
zondag 9 september 2012
Suwarrov
Hallo Netty, zelfs in het verafgelegen Suwarrov ontvangen wij jouw mail. Gaaf toch! Groetjes van ons. R&Y
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
zaterdag, 08 september 2012, Suwarrov
Gistermiddag zijn we samen met Namani nog met 2 rubberboten naar een rif ver in zee gevaren om daar te snorkelen. We hebben het kleine anker uitgegooid en daar dobberen we dan. R. heeft niet zo'n zin, die blijft in de dinghy. Het is niet zo'n groot rif en omgeven door diep water, daardoor ontstaan er hele andere koraalstructuren. 1 meter hoge lime-groene en lila paddestoelen, bollen met daarin felpaarse en blauwe open gaande schelpen, hoekige structuren, het is net een bouwwerk van Gaudi. Als we daarna willen wegvaren zit ons ankertje muurvast, maar dat is voor Nana geen probleem, die duikt even de diepte in en haalt hem met haar handen los. Op de terugweg willen we nog langs het grote rif, dat zich uitstrekt tussen Anchorage island en Whale island. We moeten tegen de golven en de wind in, het water slaat continue in ons bootje, alles drijft letterlijk, gelukkig zitten alle tassen met een touwtje vast. Net voordat we bij het rif zijn, slaat onze motor af. R. krijgt hem niet meer gestart, we drijven dan meteen weer hard achteruit. Nana en Markus nemen ons dat laatste stukje op sleeptouw, zodat we het ankertje kunnen uit brengen op het rif. Dan plons ik weer in het water, ik kan toch niet helpen, en R.gaat zich om het motortje bekommeren. Het is namelijk nog een heel eind terug tegen de wind. Ook hier is het weer prachtig snorkelen. Dit rif ligt 40 cm onderwater, je kunt er langs zwemmen en dan kijk je vanaf de zijkant over het hele rif heen, waar de visjes dan op ooghoogte zwemmen in super helder water met daarboven een lichtgroen baldakijn, je kijkt namelijk tegen het ligt in naar de onderkant van de golven. Een moderne versie van het Panorama van Mesdag. Hier juist weer allerhande kleine koraalstructuren, maar in alle kleuren. Wat is de onderwaterwereld toch mooi! Af en toe steek ik mijn hoofd boven de oppervlakte en zie R. als een bezetene aan het startkoord van de motor trekken, vervolgens wordt hij weer ontmanteld, en begint hij weer op nieuw. Ineens hoor ik het motortje lopen, dat is het sein voor mij om aan boord te klimmen. Het blijkt, dat de flotter vastzit,waardoor de benzine eruit loopt. Nu gaan we direct richting ankerplaats, R, draait telkens de benzinetoevoer dicht en vlak voor dat de motor afslaat weer open. Op deze manier weten we op eigen kracht naar de ankerplaats terug te varen. Eenmaal aan boord moeten we de kleding en tassen allemaal laten drogen, we zetten ieder stuk vast met 12 knijpers, want het waait hier continue loeihard. 's Nachts worden we continue uit de slaap gehaald, omdat de ankerketting zich weer om en tussen de koraalbrokken vastgezet heeft, dat geeft soms een ijselijk gekrijs en omdat de ketting nu geen vering meer heeft, hele bruuske schokken.
Zaterdag,08 september 2012. We doen het even kalm aan. Kopje koffie in de kuip, er cirkelen 3 haaien om ons heen, leuk om naar te kijken. Er zijn vandaag 7 boten vertrokken en ook weer een paar nieuwe aangekomen, waaronder Victoria en Aspasia. We gaan eerst aan de slag om te proberen het anker tussen de coralbommies vandaan te krijgen. R. op de boeg en ik sturen,beetje bakboord,beetje stuurboord, we willen alleen dit stuk lossen, het anker zit verder prima in de grond, dus dat willen we zo houden. Na een klein uur is het gelukt en heeft R. een extra stootwil aan de ankerketting bevestigd, die drijft en houdt daardoor de ankerketting iets om hoog, waardoor deze hopenlijk over de bommies heen gaat. Daarna gaat hij met het motortje aan de slag en ook dat lukt al snel. Weer 2 klussen klaar. Ik ben intussen een pizza aan het voorbereiden, het deeg staat te reizen, de uien en de knoflook zijn gesneden, in de voorraad hebben we nog 1 droge worst, daar snijdt ik flinterdunne plakjes van. Het wordt een schoonheid van een pizza, alleen de kaas nog. Ik steek het mes in de plastic verpakking en Hee,wat is dat nou? Waar komt al dat bloed vandaan? Ik heb bijna de hele top van mijn vinger afgesneden,zo'n diepe snee. Bloeden als een rund. We hebben de top teuggeklapt en met steristrips er weer strak opgeplakt. Ik hoop alleen dat er geen infectie bij komt. In de middag gaan we naar het eiland, Ants en Harry, de caretakers zullen wat over Suwarrov en de Cookeilanden vertellen, zij blijven beide een half jaar hier op het eiland, in het hurricane seizoen vertrekken zij ook en blijft het eiland verlaten achter. Zij zijn beide Maori en beginnen met een Maori ritueel. Zij leggen uit, dat de Maori's al sinds tijden (niemand weet hoelang)in grote "kano's" met daarin 30 personen, de driehoek bevaren, die gevormd wordt door Hawai, Tahiti en Nieuw Zeeland. Deze volken zijn dus aan elkaar verwant en spreken min of meer dezelfde taal, alleen een ander dialect. Zij kwamen ook regelmatig in Suwarrov, als stopplaats en om eten te verzamelen. De afstanden zijn natuurlijk enorm. Dit eiland was dus al heel lang bekend, maar een Russische zeevaarder, Mikhail Lazarev, heeft het in 1814 "ontdekt", en het eiland naar zijn schip genoemd, de Suvarov. Aansluitend hebben we weer een Pot Luck met zijn allen. Er is door diverse cruisers weer driftig gevist, de vis wordt schoongemaakt aan de oostkant van het eiland, de enige plaats, waar visafval in zee gegooid mag worden. Daarom wemelt het daar van de haaien. Er zijn nu ook een paar flinke grijze jongens tussen. We staan met zijn allen te kijken aan de rand van het water, de haaien zwemmen op armlengte langs. Wat een zooitje! We sluiten wederom af met een heel gezellige avond, als we dit keer terug met de dinghy willen is het water boven het rif zo ondiep, dat we het zelfs niet peddelend afkunnen, maar R. over het rif lopend, de boot naar het diepe moet duwen (en dat allemaal natuurlijk in het pikdonker.
Speciaal berichtje voor Bart: We hebben eindelijk een mooie haaietand gevonden! Opa en Oma hebben op ieder strandje lopen speuren, maar er liggen overal stukjes koraal aangespoeld, net als in Nederland schelpen, dus kun je het niet goed zien. Maar nu hebben we er één. Nu moet ik hem heel goed verstoppen, je mag geen koraal of tanden van dit eiland meenemen. Naar Tonga, Fiji en New Zealand mag je geen enkel schelpje, stukje koraal of tand meenemen. Daar komen de douane, de gezondheidsdienst en de officials van het ministerie van landbouw heel streng controleren en er staan hele hoge boetes op. Hetzelfde geldt als je een stukje koraal in je bezit hebt, terwijl ze het hier op de eilanden gebruiken om de wegen te verharden. Ik maak er in ieder geval een foto van en ga hem dan verstoppen. Kus van Oma en Opa.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
Zaterdag,08 september 2012. We doen het even kalm aan. Kopje koffie in de kuip, er cirkelen 3 haaien om ons heen, leuk om naar te kijken. Er zijn vandaag 7 boten vertrokken en ook weer een paar nieuwe aangekomen, waaronder Victoria en Aspasia. We gaan eerst aan de slag om te proberen het anker tussen de coralbommies vandaan te krijgen. R. op de boeg en ik sturen,beetje bakboord,beetje stuurboord, we willen alleen dit stuk lossen, het anker zit verder prima in de grond, dus dat willen we zo houden. Na een klein uur is het gelukt en heeft R. een extra stootwil aan de ankerketting bevestigd, die drijft en houdt daardoor de ankerketting iets om hoog, waardoor deze hopenlijk over de bommies heen gaat. Daarna gaat hij met het motortje aan de slag en ook dat lukt al snel. Weer 2 klussen klaar. Ik ben intussen een pizza aan het voorbereiden, het deeg staat te reizen, de uien en de knoflook zijn gesneden, in de voorraad hebben we nog 1 droge worst, daar snijdt ik flinterdunne plakjes van. Het wordt een schoonheid van een pizza, alleen de kaas nog. Ik steek het mes in de plastic verpakking en Hee,wat is dat nou? Waar komt al dat bloed vandaan? Ik heb bijna de hele top van mijn vinger afgesneden,zo'n diepe snee. Bloeden als een rund. We hebben de top teuggeklapt en met steristrips er weer strak opgeplakt. Ik hoop alleen dat er geen infectie bij komt. In de middag gaan we naar het eiland, Ants en Harry, de caretakers zullen wat over Suwarrov en de Cookeilanden vertellen, zij blijven beide een half jaar hier op het eiland, in het hurricane seizoen vertrekken zij ook en blijft het eiland verlaten achter. Zij zijn beide Maori en beginnen met een Maori ritueel. Zij leggen uit, dat de Maori's al sinds tijden (niemand weet hoelang)in grote "kano's" met daarin 30 personen, de driehoek bevaren, die gevormd wordt door Hawai, Tahiti en Nieuw Zeeland. Deze volken zijn dus aan elkaar verwant en spreken min of meer dezelfde taal, alleen een ander dialect. Zij kwamen ook regelmatig in Suwarrov, als stopplaats en om eten te verzamelen. De afstanden zijn natuurlijk enorm. Dit eiland was dus al heel lang bekend, maar een Russische zeevaarder, Mikhail Lazarev, heeft het in 1814 "ontdekt", en het eiland naar zijn schip genoemd, de Suvarov. Aansluitend hebben we weer een Pot Luck met zijn allen. Er is door diverse cruisers weer driftig gevist, de vis wordt schoongemaakt aan de oostkant van het eiland, de enige plaats, waar visafval in zee gegooid mag worden. Daarom wemelt het daar van de haaien. Er zijn nu ook een paar flinke grijze jongens tussen. We staan met zijn allen te kijken aan de rand van het water, de haaien zwemmen op armlengte langs. Wat een zooitje! We sluiten wederom af met een heel gezellige avond, als we dit keer terug met de dinghy willen is het water boven het rif zo ondiep, dat we het zelfs niet peddelend afkunnen, maar R. over het rif lopend, de boot naar het diepe moet duwen (en dat allemaal natuurlijk in het pikdonker.
Speciaal berichtje voor Bart: We hebben eindelijk een mooie haaietand gevonden! Opa en Oma hebben op ieder strandje lopen speuren, maar er liggen overal stukjes koraal aangespoeld, net als in Nederland schelpen, dus kun je het niet goed zien. Maar nu hebben we er één. Nu moet ik hem heel goed verstoppen, je mag geen koraal of tanden van dit eiland meenemen. Naar Tonga, Fiji en New Zealand mag je geen enkel schelpje, stukje koraal of tand meenemen. Daar komen de douane, de gezondheidsdienst en de officials van het ministerie van landbouw heel streng controleren en er staan hele hoge boetes op. Hetzelfde geldt als je een stukje koraal in je bezit hebt, terwijl ze het hier op de eilanden gebruiken om de wegen te verharden. Ik maak er in ieder geval een foto van en ga hem dan verstoppen. Kus van Oma en Opa.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
vrijdag 7 september 2012
Vrijdag, 07 september 2012, Suwarrov
Vrijdag, 07 september 2012, Suwarrov.
Het waait continue flink, er staan golven in de lagune. Het is een prima weerslot om naar Samoa te vertrekken, 5 dagen oostenwind, vanochtend was er druk marifoonverkeer om de boten die vandaag allemaal vertrekken goede reis te wensen, maar wij blijven nog. Er is hier nog zoveel te zien. Na het ontbijt gaan we direct ons klaarmaken om bij het rif vlak tegenover de pas te gaan snorkelen, daar moeten Manta roggen te zien zijn. Snorkelspullen in de dinghy, ankertje, het touwladdertrapje, peddels, extra benzine en klaar zijn we om te gaan. Zeiknat komen we aan er ligt een mooring waaraan we de dinghy vast kunnen leggen. We zijn helemaal alleen daar, dat vind ik toch altijd een beetje eng, we leggen de dinghy met dubbele lijnen vast, zodat hij er ook nog ligt als we terugkomen. De lagune zit ook vol haaien, dus ik moet mezelf toch altijd even overwinnen om zomaar in het diepe te springen. Maar dan kijk je onder water en dan ben je al direct weer zo gefascineerd wat je allemaal ziet, dat je er niet aan denkt bang te zijn, ieder rif is toch weer anders. Roderick komt altijd als laatste erin, die hangt het touwtrapje zodanig, dat ik ook weer aan boord kan komen, controleert nogmaals de lijnen, zet de tassen met touwtjes vast en zo meer. Dan moeten we richting rif zwemmen, er staan behoorlijke golven. We zwemmen zo'n 20 meter van elkaar, ineens zie ik een grote Manta aan komen zwemmen, het is een joekel, ik denk van vleugeltip tot vleugeltip 4 meter, hij komt recht op me afzwemmen, ieks, gaat een beetje schuin en kijkt me echt aan en cirkelt dan een keer om me heen en gaat dan weer door. Ik ben er helemaal opgewonden van, intussen is hij nu bij Roderick in de buurt, we zwemmen een stuk met hem mee, hij draait nog eens een rondje, zodat we hem goed van alle kanten kunnen bewonderen. Nu komt er een volgende aangezwommen of beter gezegd aangevlogen. Die Manta's zijn zo reusachtig groot en bewegen zich zo majestueus door het water. Het is een prachtig schouwspel om te zien. Roderick duikt een stuk naar beneden om er dichter bij te kunnen komen. We zwemmen nog een poosje met ze mee, dan gaan we terug naar de rubberboot, dat is nog een flink stukje terug tegen de stroom. Dan varen we weer terug naar de ankerplaats, er is achteraan nog een rif, wat ik even wil "besnorkelen", Roderick blijft in de rubberboot om me in de gaten te houden. Dit rif ligt vlak onder de oppervlakte en overal is levend koraal in vele vormen met dan ook weer meteen duizenden kleurige vissen. Ik zwem daar een poosje in het rond, totdat ik luid EEEOOO hoor, sinds het ziekenhuis roepen we elkaar zo, je kunt dit namelijk goed horen en herkennen. Roderick wil dat ik er direct uit kom, dus zwem ik meteen naar de dinghy. We zijn al gewend aan af en toe een haai, maar nu zit er net om de hoek een concentratie van wel 20 haaien. Okay het is mooi geweest. Gauw naar huis, gauw de computer aan om te kijken of de foto's goed gelukt zijn. En er zijn toch een paar mooie bij!!! Ik ben apetrots, maar het zal nog even duren voordat jullie ze te zien krijgen.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
Het waait continue flink, er staan golven in de lagune. Het is een prima weerslot om naar Samoa te vertrekken, 5 dagen oostenwind, vanochtend was er druk marifoonverkeer om de boten die vandaag allemaal vertrekken goede reis te wensen, maar wij blijven nog. Er is hier nog zoveel te zien. Na het ontbijt gaan we direct ons klaarmaken om bij het rif vlak tegenover de pas te gaan snorkelen, daar moeten Manta roggen te zien zijn. Snorkelspullen in de dinghy, ankertje, het touwladdertrapje, peddels, extra benzine en klaar zijn we om te gaan. Zeiknat komen we aan er ligt een mooring waaraan we de dinghy vast kunnen leggen. We zijn helemaal alleen daar, dat vind ik toch altijd een beetje eng, we leggen de dinghy met dubbele lijnen vast, zodat hij er ook nog ligt als we terugkomen. De lagune zit ook vol haaien, dus ik moet mezelf toch altijd even overwinnen om zomaar in het diepe te springen. Maar dan kijk je onder water en dan ben je al direct weer zo gefascineerd wat je allemaal ziet, dat je er niet aan denkt bang te zijn, ieder rif is toch weer anders. Roderick komt altijd als laatste erin, die hangt het touwtrapje zodanig, dat ik ook weer aan boord kan komen, controleert nogmaals de lijnen, zet de tassen met touwtjes vast en zo meer. Dan moeten we richting rif zwemmen, er staan behoorlijke golven. We zwemmen zo'n 20 meter van elkaar, ineens zie ik een grote Manta aan komen zwemmen, het is een joekel, ik denk van vleugeltip tot vleugeltip 4 meter, hij komt recht op me afzwemmen, ieks, gaat een beetje schuin en kijkt me echt aan en cirkelt dan een keer om me heen en gaat dan weer door. Ik ben er helemaal opgewonden van, intussen is hij nu bij Roderick in de buurt, we zwemmen een stuk met hem mee, hij draait nog eens een rondje, zodat we hem goed van alle kanten kunnen bewonderen. Nu komt er een volgende aangezwommen of beter gezegd aangevlogen. Die Manta's zijn zo reusachtig groot en bewegen zich zo majestueus door het water. Het is een prachtig schouwspel om te zien. Roderick duikt een stuk naar beneden om er dichter bij te kunnen komen. We zwemmen nog een poosje met ze mee, dan gaan we terug naar de rubberboot, dat is nog een flink stukje terug tegen de stroom. Dan varen we weer terug naar de ankerplaats, er is achteraan nog een rif, wat ik even wil "besnorkelen", Roderick blijft in de rubberboot om me in de gaten te houden. Dit rif ligt vlak onder de oppervlakte en overal is levend koraal in vele vormen met dan ook weer meteen duizenden kleurige vissen. Ik zwem daar een poosje in het rond, totdat ik luid EEEOOO hoor, sinds het ziekenhuis roepen we elkaar zo, je kunt dit namelijk goed horen en herkennen. Roderick wil dat ik er direct uit kom, dus zwem ik meteen naar de dinghy. We zijn al gewend aan af en toe een haai, maar nu zit er net om de hoek een concentratie van wel 20 haaien. Okay het is mooi geweest. Gauw naar huis, gauw de computer aan om te kijken of de foto's goed gelukt zijn. En er zijn toch een paar mooie bij!!! Ik ben apetrots, maar het zal nog even duren voordat jullie ze te zien krijgen.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
Abonneren op:
Posts (Atom)